روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند گرگ هايي كه لباس پدري مي پوشند آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند عشق ها را همه با دور كمر مي سنجند خوب طبيعيست كه يكروزه به پايان برسد عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد غباری بر نفس ها می نشیند ز مردم می گریزم همچو آهو من و تنهایی خآموش هر شب من و دلتنگی و کوچ و پرستو کجای روزگار من نشستی؟ کجا باید به دنبالت بگردم؟ کجای کوچه های این شب تار کجای قصه جا ماندی عزیزم؟ تویی تعبیر رویایی که هر شب به شوق دیدنش در خواب رفتم به شهر آرزوهای محالم به عشق دیدنت بی تاب رفتم تو نزدیکی ، تو هستی، مهربانی نگاهت معنی خوب جوانیست بیا تا خلوت تنهایی من بگو با من که مرزی بین ما نیست در آغوش منی و دوری از من کنارت می شوم هر بار دلتنگ تو اینجایی و ترس رفتنت باز درون سینه ی من می زند چنگ تویی شعری که باید آتشش زد تویی عشقی که در دل خاک کردم تویی دامان سبز بی گناهی که با آن اشک خود را پاک کردم.. One… in one place… in one moment… all dreams was you laughing! So in one place in one moment remind him with one smile . يک نفر ... يک جايي ... يک وقتي ... تمومه روياهاش لبخند تو بود ! پس يه جايي يه وقتي با يه لبخند يادش کن . قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق و عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست چه قانون عجیبی چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی که هر بار ستاره های زندگی ات را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره امید کنی وخود در تنهایی وسکوت با چشمهایی خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره بنشینی و خموش و بی صدا به شادی ستاره های از تو گشته جدا دل خوش کنی وباز هم تو بمانی وتنهایی و دوری و باز هم تو بمانی و یک عمر صبوری …….!
جدایی دست بی رحمی ست در تاراج دلتنگی
یکی شاد است از راهی شدن تا شهر رویاها
یکی همچون شقایق غرق در امواج دلتنگی
یکی هنگام رفتن هیچ نشناسد سر از پایش
یکی دیگر دلش خون است و در دل خنجری دارد
یکی مشتاق رفتن بهر دیدار عزیزانش
یکی از شوق می خندد یکی پیوسته میبارد
یکی خرسند از دل کندن است و تشنه ی رفتن
یکی حیران و سر گردان خیال دیگری دارد
یکی با چهره آرام می گوید خداحافظ
یکی دیگر سکوتش ارزش والاتری دارد
یکی وقت جدایی طاقتش کم میشود اما
یکی بر شانه های خسته اش کوه غمی دارد
خداوندا جدایی را از راه بندگان بردار
تو می دانی جدا گشتن چه درد مبهمی دارد
غیر از حرفهایی كه نمی توان گفت
یا خوب نیست گفتنش
یا ...
نه ؟
حرفهایی هست برای نگفتن
و ارزش عمیق هركسی به اندازه حرفهایی هست كه برای نگفتن دارد
و كتابهایی هست برای ننوشتن
و من اكنون رسیده ام به آغاز چنین كتابی
| Design By : Night Melody |
